Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Η λαϊκή αρχιτεκτονική, απλώνεται σ’ όλους τους τομείς της ζωής που εκφράζονται απ’ τη σύλληψη του αφηρημένου μέχρι την οικοδομητική νόηση του πραγματικού και μας έδωσε θαυμάσια έργα προορισμένα για τη θρησκεία, την Κοινότητα, τους ιδιώτες. Μας έδωσε εκκλησίες, σχολεία, γεφύρια, μοναστήρια, μύλους, σπίτια, περίβολους, βρύσες, δρόμους.

  Έτσι θα ήταν το γεφύρι της Ειρήνης, αν το αφήναμε και το συντηρούσαμε

Έτσι έγινε μετά

Και αυτή είναι η σημερινή του κατάσταση

 Οι αναρίθμητοι ταπεινοί, ανώνυμοι και αυθόρμητοι καλλιτέχνες, οι έμπειροι μαστόροι και άριστοι λαϊκοί τεχνίτες, οι δοκιμασμένοι οικοδόμοι βγήκαν από το λαό, ενδιαφέρθηκαν κι εργάστηκαν γι’ αυτόν.

Συνεπαρμένοι από την πραγματικότητα, εντυπωσιασμένοι από την τεχνική του παρελθόντος, με τη φαντασία και την προσωπικότητά τους, με το ένστικτο και τον καλλιτεχνικό αυθορμητισμό τους, ζωντάνεψαν την παράδοση, την πλούτισαν δίχως να την παραποιήσουν και την έκαναν εξελίξιμη, σταθερή και βιώσιμη και παραπέρα έδωσαν στη λαϊκή αρχιτεκτονική μια σημασία ομαδική και εθνικά θεμελιακή.
Τα θαυμάσια όμως έργα τους δεν τα προσέξαμε και είτε τα χαλάσαμε με τα ίδια μας τα χέρια, είτε αφήσαμε να τα χαλάσει ο χρόνος.

Η «κούλια» καταστράφηκε, το «κοτσέκι» έπεσε, το παλιό Σχολείο σωριάστηκε, ο νερόμυλος και ο παλιόμυλος έγιναν χαλάσματα δίχως «οφκατάρια», οχπανάρια», «κάναλες» και «φτερωτές», το μονότοξο γεφύρι με την αριστουργηματική καμάρα και την άφταστη αρχιτεκτονική του, ρίχτηκε από την μπουλντόζα για να γίνει τσιμεντένιο.

 Χάλασε η "κάναλη" από όπου έπεφτε το νερό με δύναμη για να γυρίσει η "φτερωτή" του μύλου και μας έμεινε μόνο η πέτρινη βάση.

Οι λίγες αυτές πέτρες μας θυμίζουν ότι σ' αυτό το σημείο ήταν κτισμένος ο νερόμυλος της Αρτοπούλας

 Η γούρνα ποτίσματος της "Πλάκας" ή "Γκιοκαταριάς" όπως ήταν μέχρι το 2008. Μόλις ανακοίνωσε  ο Σύλλογος ότι θα αναπλάσει το χώρο της βρύσης Πλάκας, τη γούρνα ποτίσματος και το γκαλντερίμι, μπαζώθηκε η γούρνα για χάρη των μικροσυμφερόντων ιδιώτη.

'Ετσι θα ήταν το μπροστινό μέρος της γούρνας με το "γλούπο" και παρακάτω η "κοψιώνα" και κάπου στην άκρη του αυλακιού το ξύλο για το ξεβούλωμα

Έτσι κατάντησε σήμερα η γούρνα μας, που μικρά παιδιά κάναμε εκεί το μπάνιο μας και στον κίνδυνο μη την ξεβουλώσουμε μας κυνήγαγαν οι "πλασιώτες". Τα θυμάστε;

       Η βρύση του Γκοτζια-Μάντη με το πλυσταριό γκρεμίστηκε, της Πλάκας η βρύση με την πέτρινη πελεκητή κάναλη παλιά κι αργότερα με τις δυο σιδερένιες, την ποτίστρα και τα πεζούλια πετάχτηκαν για να γίνει δεξαμενή. 

Η βρύση του Γκοτζια-Μάντη

Η βρύση της Πλάκας

 Εδώ στην "Πλάκα" θα κάνουμε ένα θαυμάσιο χώρο αναψυχής

Ευτυχώς μας έμεινε κάτι από το καλντερίμι

Η βρύση του Γκουφούτσικου, που σαν μαθητές του δημοτικού Σχολείου πηγαίναμε να πιούμε και να κουβαλήσουμε νερό για τα σπίτια μας, για το μαγείρεμα των συσσιτίων και για το πότισμα των δέντρων του σχολικού κήπου, καταστράφηκε, καλύφτηκε από τα χώματα που ρίχτηκαν από τον εκσκαφέα. 

Κάτω από αυτά τα μπάζα βρίσκεται η βρύση του Γκουφούτσικου

 Εδώ ήταν κάποτε οι "Κουρίτες" τ' Αϊ Λια

Κάτι παρόμοιο λίγο ή πολύ έγινε και στ’ άλλα Λακκοχώρια. Αρχαία κάστρα, πύργοι, σπίτια, ναοί, κούλιες, κοτσέκια, αυλόγυροι, «κουλούρια», βρύσες με πελεκητές μαρμάρινες, πέτρινες ή ξύλινες κάναλες, γεφύρια, λιθόστρωτοι δρόμοι κ.ά. (όσα δεν εξαφανίστηκαν) στέκουν μισογκρεμισμένα και πολλές φορές ερειπωμένα προσπαθώντας απεγνωσμένα να βαστάξουν την ιστορία τους και να μη θυσιαστούν στις ανάγκες του αμαρτωλού ρυμοτομικού σχεδίου του χωριού και την ισχυρογμωμοσύνη μερικών ανακαινιστών.

Ποιοι άραγε είχαν κατά καιρούς τη σοφή ιδέα ν’ αφανίσουν τόσα και τόσα ωραία κτίσματα που ένωναν το παρελθόν με το μέλλον σ’ ένα όμορφο, ευχάριστο παρόν και με ποιων τις ευλογίες καλύφτηκαν;

(Το κέντρο του χωριού πριν 50 χρόνια. Διακρίνεται το παλιό Γραφείο που χρησιμοποιούνταν και ως καφενείο, το παλιό Σχολείο, το σπίτι του Χρήστο Σπύρου, το σπίτι του Νικόλα Σταύρου και το μνημείο των πεσόντων στην αυλή του Σχολείου)

Τα παραδοσιακά κτίρια, τα σπίτια, οι αυλόγυροι, τα γεφύρια, οι βρύσες είναι έργα λαϊκά και συγχρόνως κρίκοι ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, στο χθες και το σήμερα. Εκφράζουν κι αυτά την εθνική μας παράδοση και το λαϊκό μας πολιτισμό κι αποτελούν κομμάτια της λαμπρής ιστορίας του τόπου μας και της λαϊκής ψυχής. Είναι μάρτυρες του λαϊκού μόχθου, του λαϊκού ιδρώτα και της αισθητικής της εποχής τους. Θα μπορούσαμε να τα συντηρήσουμε για να ζήσουν όσο γίνεται πιο βαθιά μέσα στον καταλύτη χρόνο, έτσι όπως είναι σφιχτά κι αρμονικά δεμένα με το ελληνικό τοπίο, για να διαιωνίζουν την άφταστη τεχνική τελειότητα των εμπειρικών τεχνητών-μαστόρων μας.

Το πετρόχτιστο σπίτι του Χριστόφορου Γκιόκα που στην πρόσοψή του υπήρχε εντοιχισμένη πλάκα που έγραφε: "Φίλοι μου μη ρωτάτε για τους πρώτους μου τεχνίτες. Κλέφτες και λωποδύτες. Δεύτερους πήρα μαστοριά φίνα"

Ίσως αυτές οι καταστροφές να έγιναν από άγνοια ή αδιαφορία, από ατομικό συμφέρον ή εγωιστικά ελατήρια ή ακόμη από κακοβουλία. Πάντως είναι βέβαιο ότι θα έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις αν δεν ξυπνούσαν μερικοί άνθρωποι που πονούσαν για την εξαφάνιση των χναριών του παρελθόντος και που εκτιμούσαν τον αρχιτεκτονικό αυτό θησαυρό, όχι μονάχα συναισθηματικά, αλλά ιστορικά και αξιοκρατικά για να βαστάξουν την καταρρέουσα ιστορία του τόπου μας.

Παράθυρο με σιδεριές προστασίας στο υπόγειο του πετρόχτιστου σπιτιού του Χρήστο Δήμου, στην "Γκιοκαταριά"

Το πετρόχτιστο σπίτι του Χρήστο Σπύρου, με το κατώι και τη βεράντα

Το πετρόχτιστο σπίτι του αείμνηστου, Αντώνη Θ. Παπαδόπουλου,  (Αντώνη Θωμά)

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Μεγάλωσε η μέρα. Ήρθε η Άνοιξη και άρχισε η σπορά. Μπουμπούκιασαν τα κλήματα, πρασίνισε ο τόπος.

Μπήκαμε από το Μάρτη στη Μεγάλη Σαρακοστή (λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;) σε μια προετοιμασία για το Πάσχα. Προετοιμασία πνευματική.

Την τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής, τη Μεγάλη Εβδομάδα, όλοι οι χωριανοί εκκλησιάζονται και με μεγάλη κατάνυξη παρακολουθούν τις Ακολουθίες ζώντας το δράμα του Κυρίου.

Την Κυριακή των Βαΐων πήραμε «βάγια» που παλιότερα τα πήγαιναν αποβραδίς στην εκκλησιά οι νεόνυμφες εκείνης της χρονιάς. Τα βάλαμε στην πόρτα του σπιτιού μας, στα χωράφια και στα μαντριά και όσοι το ήξεραν τραγούδησαν το «Μέσα βάγια και χαρές, έξω ψύλλοι και κόριζες (=κοριοί)».

Το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων προσκυνήσαμε όλοι μας με ευλάβεια την εικόνα του Νυμφίου Χριστού και ακούσαμε τα ωραία τροπάρια «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…» και «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου κεκοσμημένον…».

Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης ακούσαμε το συγκινητικό τροπάριο της Κασιανής «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…».

Τη Μεγάλη Πέμπτη ακούσαμε τα Δώδεκα Ευαγγέλια και παρακολουθήσαμε την Ακολουθία των Παθών και της Σταύρωσης του Χριστού. Μετά το έκτο Ευαγγέλιο, ο ιερέας, κρατώντας υψωμένο το Σταυρωμένο Χριστό, με αργά βήματα και με φωνή τρεμάμενη έψαλλε το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…».

Την πιο θλιβερή μέρα, τη Μεγάλη Παρασκευή, οι καμπάνες του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, από το πρωί και σχεδόν όλη τη μέρα χτυπούσαν λυπητερά. Ο ουρανός σκοτεινός και γκριζόμαυρος και κάπου κάπου έπεφταν σταγόνες βροχής. Τα κορίτσια έφερναν λουλούδια και όλες οι γυναίκες στόλισαν τον Επιτάφιο.

Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής πήραμε όλοι μας από το Σύλλογο το βιβλιαράκι με τον Επιτάφιο Θρήνο και ψάλλαμε τα εγκώμια. Τον Επιτάφιο τον σήκωσαν στους ώμους τους οι νέοι του χωριού και ακολουθήσαμε σιωπηλά την πένθιμη αυτή πομπή γύρω από το «κουλούρι» της εκκλησίας.

Μετά την περιφορά του Επιταφίου και το τέλος της Ακολουθίας καθίσαμε όλοι μας στο Πολιτιστικό και Πνευματικό κέντρο και φάγαμε την αλάδωτη φασολάδα, το χαλβά και τις ελιές που μας πρόσφερε ο Σύλλογος και ήπιαμε τα αναψυκτικά και το κρασί μας.

Ο μάγειρας στην κουζίνα με τα συνεργά του ετοιμάζει το φαγητό για το τραπέζι του δείπνου της Μεγάλης Παρασκευής.

Ο εξαίρετος και ταλαντούχος μάγειρας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου, Γεώργιος Ευαγ. Παπαδόπουλος,  μαγείρεψε την καταπληκτική και νοστιμότατη φασολάδα (χωρίς λάδι) και ετοίμασε το χαλβά, το ψωμί, τις ελιές, τα αναψυκτικά και το κρασί. Οι νέοι του χωριού μας έστρωσαν τα τραπέζια και ανέλαβαν το σερβίρισμα.

 Στο Δείπνο που πρόσφερε ο Σύλλογος σε όλους τους χωριανούς και τους φίλους μας κάθισαν 150 περίπου άτομα

Το Μεγάλο Σάββατο η κίνηση στο χωριό μας ήταν μεγάλη. Έφτασαν και άλλοι ξενιτεμένοι από την Αθήνα και τη Γερμανία. Όλοι έκαναν τις τελευταίες ετοιμασίες. Στις δώδεκα τα μεσάνυχτα ακούσαμε από τον ιερέα το «Χριστός Ανέστη» που συνοδευόταν από το χαρούμενο χτύπημα της καμπάνας και τα πυροτεχνήματα που εφέτος ήταν το κάτι άλλο και τσουγκρίσαμε τα κόκκινα αυγά που πρόσφερε ο Πολιτιστικός Σύλλογος σε όλους (τα αυγά συμβολίζουν την ανανέωση και το κόκκινο χρώμα τους τη χαρά).

Το Πάσχα είναι μια από τις μεγαλύτερες και λαμπρότερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Μέρα χαράς γιατί με την Ανάσταση του Χριστού ανασταίνονται όλα στον άνθρωπο και στη φύση.

Γυρίσαμε στο σπίτι με τις αναμμένες λαμπάδες και πριν μπούμε κάναμε ένα σταυρό με την κάπνα της λαμπάδας στο κεφαλόπορτο. Ανάψαμε το καντήλι με το Άγιο Φως και φάγαμε με όρεξη, ύστερα από την πολυήμερη νηστεία, τη μαγειρίτσα.

Το πρωί σουβλίσαμε τα αρνιά μας (το αρνί παραπέμπει στον «αμνό του Θεού» που για τη δική μας σωτηρία σταυρώθηκε) και το κοκορέτσι μας και το μεσημεριανό τραπέζι ήταν πασχαλινό, γιορταστικό και πλούσιο, παρά την κρίση.

Η Ανάσταση του Χριστού μαζί με την αναστημένη φύση, είναι η νίκη της ζωής, το πνεύμα του καλού, η αισιοδοξία μας για έναν καλύτερο κόσμο.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ο Κύριος!

Τσουγκρίστε τα λαμπριάτικα αυγά χωριανοί. Σήμερα γιορτάζουν όλοι και οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Όλοι χαίρονται και δίνουν το φιλί της Αγάπης. Όλοι σφίγγουν τα χέρια και ξεχνούν τα πάθη γυρεύοντας να γίνουν άνθρωποι αληθινοί. Αφήστε στην άκρη τα μικροσυμφέροντα και τις πλεονεξίες και με Ανάταση των ψυχών μας ας προχωρήσουμε για το καλό το δικό μας και της μικρής μας κοινωνίας.

Από τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου (25 Απριλίου 2011).

Ο Πολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος εύχεται σε όλους τους χωριανούς και τους φίλους του χωριού μας Χρόνια Πολλά με υγεία και το μήνυμα της χαράς, της αγάπης και της ειρήνης που μας φέρνει η Ανάσταση του Χριστού να γίνει πραγματικότητα και να βιώσομε όλοι μας το πνευματικό και σωτήριο περιεχόμενό της.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2011

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΕ ΤΙΣ  ΒΡΥΣΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ

Το νερό, πολύτιμη πηγή ζωής, αποτελούσε και αποτελεί πρωταρχικό αγαθό για την ανάπτυξη τόσο του φυσικού περιβάλλοντος, όσο και του ίδιου του ανθρώπου. Προκειμένου ο άνθρωπος να προμηθεύεται και να χρησιμοποιεί ευκολότερα το νερό δημιουργούσε κατασκευές, όπως τις «Μπουρίμες» (Μπουρίμα του παπά), τους «Γκουντέδες» (Γκουντές του Θόθωρ’  Μάντη), τα πηγάδια (του Σπύρο Βαγγέλη, του Σπύρο Ρήνα) και βρύσες με πέτρινες κάνουλες, με «πουλίτσες»  και πεζούλια δεξιά και αριστερά. 

Στην Αρτοπούλα σώζονται σήμερα αρκετές πετρόχτιστες βρύσες - δείγματα της τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής παράδοσης-, φτιαγμένες από τους ίδιους τους κατοίκους, χρησιμοποιώντας την ντόπια πέτρα και το Αρτοπουλιώτικο μεράκι.

Οι βρύσες, υπήρξαν το κεντρικό σημείο της ζωής των κατοίκων της Αρτοπούλας. Γυναίκες γέμιζαν τη «βουτσέλα»  με φρέσκο νερό και τη ζαλίκωναν ή  τη φόρτωναν στο μουλάρι τους και βιαστικές γύριζαν σπίτι τους για να προκάνουν και τις άλλες δουλειές τους. Άλλες ήταν απασχολημένες με το ξέβγαλμα της μπουγάδας τους χτυπώντας την απαλά με τον ξύλινο κόπανο. Άλλες έπλεναν άσπρα και μαύρα μαλλιά για να υφάνουν στον αργαλειό. Άνδρες και αγόρια, καβάλα στα γαϊδούρια, μουλάρια ή άλογά τους, τα οδηγούσαν στις βρύσες για να τα χορτάσουν νερό. Σφυρίγματα, φωνές, γέλια και τραγούδια γέμιζαν τη γύρω ατμόσφαιρα της βρύσης. 

Μέχρι τη δεκαετία του 60 περίπου, στη βρύση της Πλάκας και του Γκοτζιαμάντη ή της Γιάννοβας πλένανε και τα προικιά της νύφης μέσα σ' ένα ξεφάντωμα από τραγούδια και αστεία των κοριτσιών και από τη βρύση του Γκουφούτσικου κουβάλαγαν τα παιδιά του σχολείου νερό για να ξεδιψάσουν ή να μαγειρέψουν τα συσσίτια ή για να ποτίσουν τα δέντρα του κήπου του σχολείου.

Οι βρύσες της Ειρήνης, του Στρίγλου, της Τούρκας, της Πλατείας, του Διαμάντη, του Λάμπρο Νάση, του Νάσιο Μητρο - Νικόλα, του Πλάτανου και του Μποστανιού, αποτελούν σπάνια μνημεία και δείγματα της πολιτιστικής κληρονομιάς μας και αξίζουν τη φροντίδα και την προστασία μας.

Ο Σύλλογός μας τύπωσε κι εφέτος ένα όμορφο, έγχρωμο ημερολόγιο διανθισμένο με φωτογραφίες από τις βρύσες του χωριού μας και μπορείτε να το προμηθεύεστε από τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου ή από τον Πρόεδρο της Αδελφότητας ή και από το Πολιτιστικό μας Κέντρο.

Για το ημερολόγιό μας η εφημερίδα "ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ" γράφει μεταξύ των άλλων: " Το ημερολόγιο του Πολιτιστικού και Εξωραϊστικού συλλόγου Αρτοπούλας Ιωαννίνων αναρτημένο στο γραφείο μας δείχνει σήμερα το Μάρτιο κι εμείς κυκλώνουμε με μολύβι στη σελίδα του: "1η Μαρτίου". Μπήκαμε στο Μάρτιο, καλώς ήρθες Άνοιξη σα να μιλούν οι τέσσερις βρύσες και μας καλωσορίζουν στα στέκια τους. Είναι η βρύση του Αγίου Γεωργίου, η βρύση του Μοναστηριού, του γεφυριού και εκείνη της Δροσιάς. Είχαν προηγηθεί οι βρύσες του Πλάτανου και του Λάμπρου Νάση για τους δυο προηγούμενους μήνες στο καλαίσθητο ημερολόγιο. Θα ακολουθήσουν κι άλλες, ώσπου να εκπνεύσει κι αυτός ο χρόνος. ..." (Ηπειρωτικός Αγών, 2/3/2011).

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΤΟΠΟΥΛΑΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

«Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ»

Ο Πολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Αρτοπούλας – Ιωαννίνων «ο Άγιος Κοσμάς» ιδρύθηκε το 1982, με σκοπό τη βελτίωση και εξύψωση της πολιτιστικής στάθμης του χωριού, τη διάδοση του πνεύματος αλληλεγγύης και την καλλιέργεια των σχέσεων τόσο μεταξύ των μελών του όσο και με τους μορφωτικούς και πολιτιστικούς Συλλόγους όλης της Χώρας, τη διατήρηση των εθίμων, την ελεύθερη ανταλλαγή επιστημονικών και πολιτιστικών πληροφοριών, την εκτέλεση κοινωφελών έργων και έργων εξωραϊσμού του χωριού και την ανάπτυξη και διατήρηση στενών δεσμών με τους ξενιτεμένους.

Όσοι ασχολούνται με το Σύλλογο διαθέτουν μεράκι, κέφι και αγάπη για το χωριό τους, τα ήθη, τα έθιμα και την παράδοση και αισθάνονται αφιερωμένοι στο γενικό καλό και ο καθένας από το χώρο του καταθέτει την πνευματική και ψυχική του ευφορία για το καλό του τόπου μας για να μη χαθούν τα ίχνη των προγόνων μας και τα δικά μας βήματα. 

Το Διοικητικό Συμβούλιο με γνώμονα πάντα τα συμφέροντα και μόνο του Συλλόγου και της τοπικής μας κοινωνίας, πιστεύοντας ότι η επιτυχία κερδίζεται με καλή οργάνωση, σχέδιο, σύνεση και φαντασία φροντίζει να μετουσιώνει σε αποτέλεσμα τα οράματα και το πρόγραμμά του, τις προσδοκίες των μελών, των χωριανών και της κοινωνίας, να αναπτύσσει σχέσεις αμοιβαίας κατανόησης και εμπιστοσύνης και να δίνει νέο όραμα και προοπτική.

Στο πρόγραμμά του για το τρέχον έτος 2011, έχει βάλει στόχους μικρούς και υλοποιήσιμους γιατί πιστεύει ότι τα πολύ φιλόδοξα προγράμματα πέφτουν σε αδράνεια και δεν πραγματοποιούνται και θα δραστηριοποιηθεί έντονα στον πολιτιστικό τομέα, με εκλαϊκευμένες ομιλίες και διαλέξεις, με την οργάνωση εορταστικών εκδηλώσεων παραδοσιακού και σύγχρονου χρώματος, με εκδρομές, προβολές video κ.ά., συνεργαζόμενοι πάντα με τις τοπικές, εκκλησιαστικές και δημοτικές αρχές ως και με την Αδελφότητα Αρτοπουλιωτών και θα φροντίσει για τη διάσωση και διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την ίδρυση δανειστικής βιβλιοθήκης, την ίδρυση λαογραφικού μουσείου, την έκδοση ιστορικού και φωτογραφικού λευκώματος και άλλα. 

Ως μακροπρόθεσμους στόχους έχει βάλει τη βελτίωση και ανάπλαση κοινόχρηστων χώρων, την αποκατάσταση και αναβάθμιση των παλαιών παραδοσιακών βρυσών, την ανάδειξη, αποκατάσταση, διαμόρφωση και βελτίωση δικτύων μονοπατιών – πεζοπορικών διαδρομών  ως και την έκδοση εφημερίδας που θα αναφέρεται στις δραστηριότητες του Συλλόγου, στα κοινωνικά, πολιτιστικά και λοιπά συμβάντα και δρώμενα με τοπικό και γενικότερο κοινωνικό και πολιτιστικό χαρακτήρα, θα ενημερώνει και συγχρόνως θα αποτελεί «Ελεύθερο Βήμα» για τις σκέψεις, τις γνώμες και τις απόψεις των μελών και όλων των αναγνωστών.

Για την υλοποίηση αυτών των στόχων, το Διοικητικό Συμβούλιο, έχει πρωταρχικό του μέλημα τη διάθεση χρόνου και εντατικής σκληρής εργασίας, αλλά για να γίνουν όλα αυτά και να περηφανευόμαστε για τα οράματά μας που έγιναν πράξη, χρειάζεται την ενεργή και παραγωγική συμμετοχή και συνεργασία των μελών, των χωριανών, των συνδημοτών και των φίλων μας.